Praktycznie cała sieć tych szlaków została w terenie wytyczona w latach 1955 i 1956 staraniem ratowników Tatrzańskiej Grupy GOPR.
Prace w 1955 roku koncentrowały się na zagospodarowaniu wznoszącej się tuż nad Zakopanen Gubałówki: Powstawały w kolejności: szlak niebieski Zakopane-Gubałówka i dalej do Nowego Bystrego, szlak zielony Zakopane-Gubałówka Furmanowa z dalszym przedłużeniem przez Ząb i Maruszynę aż do Szaflar, szlak żółty na Gubałówkę Pałkówkę z dalszym przebiegiem aż do Chochołowa (teraz kończy się w Dzianiszu), wreszcie szlak czarny na Gubałówkę z Zakopanego wiodący dalej przez Palenicę Kościeliską do Witowa. Jako ostatni w 1955 roku został wytyczony zielony szlak z Gubałówki do Kir, w dalszym przebiegu prowadzący w Tatry.

Wspominając o historii szlaków pogórskich na podanym obszarze wziąłem pod uwagę teren od zawsze należący do Oddziału PTTK „Ziemi Tarnowskiej” w Tarnowie. Pogórze Karpat jest krainą niezmiernie ciekawą i niestety ciągle należycie nie docenianą. Dla turysty początkującego winno być swoistą „szkołą uczenia się gór” (zdarza się to rzadko), zaś dla wędrowców doświadczonych, potrafiących doceniać piękno pogórskich okolic coraz częściej zyskuje status terenów wybranych.
Pierwsze prace na szlakach Pogórza Wielickiego oraz Rożnowskiego miały miejsce o kilka lat wcześniej niż w Beskidach. Oto już w trzeciej dekadzie sierpnia 1952 roku Józef Małecki z żoną Marią i z Józefem Marcke przystępują do wytyczenia długiego szlaku (żółty) łączącego Tarnów przez Pogórze Wielickie z Bartkową na Pogórzu Rożnowskim. Był to dystans do pracy długi (48 km) i terenowo urozmaicony. Po drodze m.in. Słona Góra, Pleśna, piękny płaskowyż Wału, Sucha Góra nad Siemiechowem, Jamna z partyzancką przeszłością, wreszcie Paleśnica, do której po zmianie przebiegu szlaku przed kilkunastu laty dołączył jeszcze Majdan tuż nad Jeziorem Rożnowskim.

Należy najpierw przypomnieć, że kilka szlaków należących do Gór Grybowskich Beskidu Niskiego omówionych już zostało przy okazji nawiązania do historii znakowania w Beskidzie Sądeckim i jego gospodarzy terenu (Oddziały PTTK w Nowym Sączu i Krynicy).

W rozumieniu znakarskich tradycji do zachodniej części Beskidu Niskiego należy zaliczyć teren od doliny potoku Mochnaczka nieopodal Krynicy na zachodzie po dolinę Wisłoki stanowiącej mniej więcej wschodnią granicę Magurskiego Parku Narodowego. Gospodarzy na przeważającej części tego terenu Oddział PTTK w Gorlicach, a tylko na jego fragmentach wschodnich także Oddział PTTK w Jaśle.

Oddziały PTTK w Krośnie i w Sanoku sprawują opieką oraz nadzór nad ogromnie trudnym terenem od Wisłoki na zachodzie po Osławę oraz granicę z Bieszczadami po stronie wschodniej. Gospodarze tych terenów musieli często mierzyć się z sytuacjami wręcz nieprawdopodobnymi, jak m.in. prowadzenie szlaków przez obszary, na które puszczano „wolno” więźniów odsiadujących wyroki za poważne przestępstwa. To tylko jedna z przykładowych niedogodności, z pewnością nigdzie indziej w górach nie spotykanych.

Bieszczady, góry zadumy czyli coś zupełnie niepowtarzalnego w Polsce w ogóle. Unikalna przyroda, unikalni ludzie, unikalne krajobrazy oraz klimat – zarówno w sensie pogody jak i sentymentalnych odczuć. Ta przepiękna kraina nigdy nie miała szczęścia do stałego gospodarza szlaków. Gdy zaczynała się bieszczadzka turystyka pierwsze szlaki (nie licząc głównego) znakowali działacze z odległego Rzeszowa, co trwało do połowy lat 70-tych.
Potem teren od Ustrzyk po Komańczę i od słowackiej granicy po szosę z Zagórza do Ustrzyk Dolnych podzielony został między Oddziały PTTK w Lesku (część zachodnia Bieszczadów) i w Sanoku (część wschodnia)..