Góry (-) pozwalają doświadczyć trudu wspinaczki,
strome podejście kształtują charakter, a kontakt z
przyrodą daje pogodę ducha
Jan Paweł II, Domegge 30.VIII.1992 roku

13 października 2005 roku a więc pół roku po odejściu Jana Pawła II do Domu Ojca odbywała się zorganizowana wspólnym wysiłkiem Centralnego Ośrodka Turystyki Górskiej PTTK i Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie konferencja naukowa „Ks. Karol Wojtyła – Jan Paweł II miłośnik gór i przyrody”. O tym ważnym wydarzeniu z auli AWF w Krakowie piszę dopiero dlatego teraz, że całkiem niedawno ukazała się drukiem książka zawierająca materiały z tejże konferencji. Opublikowano ją nakładem Oficyny Wydawniczej „Wierchy” w Centralnym Ośrodku Turystyki Górskiej PTTK.

Była niedziela 10 czerwca 2007 roku. Właśnie odbywał się kolejny wyścig „Formuły 1” o Grand Prix Kanady. Miliony telewidzów na całym świecie mogły obejrzeć mrożący krew w żyłach wypadek Roberta Kubicy. Te straszliwe kadry powtarzane potem jeszcze wielokrotnie przy różnych okazjach nie dawały żadnych szans na uratowanie kierowcy z tego rodzaju opresji. Kubica wychodzi jednak z owej masakry praktycznie bez szwanku zaś późniejsze dorabianie do całej sprawy ideologii, jak to technika poszła naprzód od razu wydaje się problematyczne.
Chyba ci, którzy w taki sposób się wypowiadali sami nie wierzyli we własne słowa. Cóż więc pozostaje? Cud, nadprzyrodzone siły czuwające nad rozsławianiem imienia Polski na świecie przez ambitnego Roberta, którego następców na razie nie widać.

Skoro cały cykl miał swój początek od wypadku Roberta Kubicy, najpierw jeszcze kilka słów na ten temat. 20 czerwca 2007 roku tygodni „Rewia” w artykule Jerzego Andrzejczaka „Czuwał nad nim Bóg” napisał między innymi: Dla rodziny amuletem będzie teraz kask, który po wypadku został nienaruszony. Robert przed startem kazał na nim umieścić napis: JAN PAWEŁ II. Oboje z Edytą (chodzi o dziewczynę Kubicy) utożsamiają się z pokoleniem JP2.

Relacjonuje red. Jarosław Mikołajewski w „Gazecie Wyborczej” dnia 21.IV.2005 roku:

Kiedy w 1978 r., po swym wyborze wychodził na balkon, z którego miał powiedzieć słynne: , kardynał protodiakon powiedział, że nowy biskup Rzymu wygłasza pierwsze przesłanie dopiero nazajutrz. Wtedy Wojtyła odpowiedział: i wygłosił powitanie.

Pośród niesnasek Pan Bóg uderza w ogromny dzwon,
Dla Słowiańskiego oto Papieża otworzył tron (-),
A trzebaż mocy, byśmy ten Pański dźwignęli świat:
Więc oto idzie Papież Słowiański ludowy brat;- (-)
On rozda miłość, jak dziś mocarze rozdają broń,
Sakramentalną moc o­n pokaże świat wziąwszy w dłoń.

(Juliusz Słowacki)